Najczęściej spotykaną relacją związaną z rentą alimentacyjną są dwie płaszczyzny tego obowiązku– pomiędzy rodzicami i dziećmi oraz pomiędzy małżonkami, po ustaniu małżeństwa. W zależności od rozpatrywanego typu obowiązku alimentacyjnego inne są podstawy prawne kształtujące to zobowiązanie, inne będą również przesłanki jego ustania. W niniejszym wpisie omówione zostaną wyżej wspomniane dwie, najczęściej spotykane relacje, z jakimi wiąże się wspomniany obowiązek alimentacyjny, tj. pomiędzy byłymi małżonkami oraz rodzicami a dziećmi.
W relacji rodzice – dzieci zgodnie z art. 133 KRO rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.
Istotnym jest zaznaczenie, że wbrew często mylnemu przekonaniu, obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci nie ustaje automatycznie w dniu osiągnięcia przez dzieci 18 roku życia. Jak natomiast wskazuje sam przepis, trwa on do czasu, kiedy dziecko będzie w stanie utrzymać się samodzielnie. Przepis art. 133 § 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego przewiduje natomiast dwie odrębne przesłanki uchylenia się rodziców od świadczeń alimentacyjnych względem pełnoletniego dziecka. Pierwszą z nich jest nadmierny uszczerbek dla rodziców związany z wypełnianiem obowiązku alimentacyjnego względem pełnoletnich dzieci, natomiast drugą niedokładanie przez dziecko starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się.
Jeżeli alimenty zostały zasądzone przez Sąd, również ustanie tego obowiązku powinien stwierdzić Sąd. Oznacza to, że koniecznym jest działanie zobowiązanego do alimentacji. Osoba taka winna złożyć do Sądu stosowny pozew o uchylenie obowiązku alimentacyjnego. Pozew składany jest do właściwego Wydziału Rodzinnego i Nieletnich Sądu Rejonowego, ze względu na miejsce zamieszkania dziecka.
Jeżeli chodzi o zobowiązania pomiędzy byłymi małżonkami, to wskazać należy, iż alimenty w tym zakresie reguluje art. 60 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Obowiązek ten może być terminowy, a czas ten określa Sąd w orzeczeniu, jednakże paragraf 3 tego przepisu wprost wskazuje również moment, w którym dochodzi do ustania wspomnianego obowiązku: Obowiązek dostarczania środków utrzymania małżonkowi rozwiedzionemu wygasa w razie zawarcia przez tego małżonka nowego małżeństwa. Jednakże gdy zobowiązanym jest małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia, obowiązek ten wygasa także z upływem pięciu lat od orzeczenia rozwodu, chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności sąd, na żądanie uprawnionego, przedłuży wymieniony termin pięcioletni.
Przyczynę wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego stanowi zawarcie przez rozwiedzionego małżonka uprawnionego do alimentów małżeństwa, w rozumieniu art. 1 § 1 KRO bez znaczenia dla wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego jest zawarcie małżeństwa przez małżonka zobowiązanego. Zawarcie takiego małżeństwa wywiera jednak z reguły wpływ na możliwości majątkowe zobowiązanego, o których mowa w art. 60 § 1 KRO. Nie stanowi także ustawowej przesłanki wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego rozwiedzionego małżonka pozostawanie w konkubinacie przez uprawnionego do alimentacji rozwiedzionego małżonka.
Co równie ważne, w sytuacji zasądzenia alimentów na podstawie art. 60 § 2 KRO możliwe jest powództwo o uchylenie obowiązku alimentacyjnego między rozwiedzionymi małżonkami na podstawie art. 138 KRO, w przypadku zaistnienia zmiany stosunków, o których mowa w tym przepisie.
Kancelaria Radcy Prawnego Natalii Zielmachowicz na co dzień zajmuje się sprawami z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego. Grono specjalistów współpracujących z Kancelarią wspiera Klientów w sprawach dotyczących rozwodu i alimentacji, dlatego w razie zainteresowania tą tematyką zachęcamy do zapoznania się z ofertą Kancelarii www.radcaprawny-trojmiasto.pl.
Napisz komentarz
Komentarze