W oknach Galerii Sztuki im. Jana Tarasina przy placu św. Józefa 5, na słupach miejskich, licznych przystankach autobusowych i kilku billboardach można oglądać wielki obraz-komiks. O czym jest ta opowieść rozsiana po mieście? Co możemy odczytać z jej kart? Gdzie jest jej początek, a gdzie koniec?
Czy jest możliwe, by w erze przegęszczenia informacyjnego ktokolwiek z nas był w stanie postrzegać ze zrozumieniem otaczający go świat? Czy możliwe jest wyjście ze swoistego labiryntu, jaki zafundował sobie współczesny człowiek? Czy wszechświat zapętlających się informacji, obrazów i zdarzeń buduje się w jakąkolwiek całość, czy funkcjonuje jedynie jako zlepek cytatów? Ponadczasowy, mitologiczny wątek labiryntu stał się dla Andrzeja Bednarczyka - autora wystawy pt. „Dziennik Minotaura 2020” – kanwą do opowieści o świecie nadmiaru znaczeń i zależności, „gdzie wszystko jest uwikłane we wszystko". Kalisz dzień po dniu, aż do momentu wernisażu, będzie gęstniał od narracji pełnej cytatów z dzieł literatury światowej.
Podczas wernisażu w dniu 13 lutego 2020 roku o godzinie 19:00 instalacja zbudowana w Galerii Sztuki im. Jana Tarasina zacznie świecić własnym światłem i przemówi niespotykanym dotąd językiem. By zmierzyć się z bogactwem i oryginalną formą tego nośnego dzieła, trzeba pozwolić sobie na prawdziwe zatrzymanie i kontemplację. „Dziennik Minotaura 2020” autorstwa Andrzeja Bednarczyka będzie można czytać i oglądać we wnętrzach Galerii do 19 marca 2020 roku.
Andrzej Bednarczyk „Dziennik Minotaura 2020”.
Mitologiczna figura labiryntu składa się z wejścia, wielu zwodniczych korytarzy, żyjącego tam Minotaura, polującego nań Tezeusza i kłębka wskazującej drogę nici Ariadny. Przestrzeń jest ciemna, pusta i wypełniona martwą ciszą. Tylko niekiedy spadająca kropla zakłóci tę martwotę. Zadanie jest proste. Wejść, zabić Minotaura, a potem odnaleźć drogę powrotną na zewnątrz.
Figura labiryntu od wieków była sposobem na opisanie perypetii człowieka zagubionego w świecie, cywilizacji i kulturze, starającego się odnaleźć własną ścieżkę i podejmującego trudne decyzje na rozstajach życiowych dróg.
Taki obraz uznałem jednak za zupełnie nieprzystający do doświadczanej przeze mnie codzienności.
W moim świecie labirynt, jak globalna pajęczyna, pokrywa całą przestrzeń. Nie ma wejścia ani wyjścia, gdyż nie istnieje już żadna przestrzeń poza nim. Wszyscy się w nim rodzimy i każdy umrze w jednym z zatęchłych zaułków. Powstał labirynt, o niepoliczalnych korytarzach i rozdrożach. Żadne miejsce nie jest szczególne. Nie istnieje jeden skarb, choć wszyscy dążą do jego zdobycia. Zasiedlony jest przez osiem miliardów Minotaurów i Tezeuszów, a każdy z nich snuje swoją jedynozbawczą nić Ariadny, na każdym więc z rozdroży kłębią się kołtuny tysięcznych nici, pośród których nie sposób rozpoznać własnej. Nic nie jest jedynie sobą. Jest też trochę czymś innym. Nic nie zdarza się po raz pierwszy, lecz w uwikłaniu z tym, co już było. Żyjemy w splątaniu. Każda fraza cytuje albo małpuje inne frazy. Wszystko się powtarza, ale nigdy dokładnie tak samo. Obranie tego, a nie innego kierunku drogi nie ma żadnego znaczenia.
Mój labirynt jest wypełniony mieszkańcami i ich sprawami. Wszyscy tutaj są powiązani ze wszystkimi siecią referencji, zależności, wspólnych lub wzajemnie się wykluczających historii, poglądów, planów. Wszystko jest uwikłane we wszystko. Wszystko jest echem echa. Nie istnieje jedna miara, która mogłaby opisać całość, jedynie w formie lokalnej i doraźnej konwencji. Każda jest zapętlona, nie istnieją więc ani bezwzględne krawędzie miejsca, ani chwili. Są one mozolnie klecone przez każdego z mieszkańców na rzecz złudnego poczucia porządku ustanawianego na podstawie kołtunów nici Ariadny, o których nie wiemy, na ile są nasze, a na ile cudze. Wszyscy rozmawiają ze wszystkimi. Każde wyszeptane słowo ma globalny zasięg – rozchodzi się po miliardowych korytarzach, miliardowymi echami i powraca do mówiącego w wypoczwarzonej formie pomówienia. Nikt nie mówi własnymi słowami. Każde ze słów ciągnie za sobą niezliczone tunele zapożyczeń i kontekstów. Ich znaczenie trzeba pertraktować. Zanim fraza dotrze do odbiorcy i zostanie uzgodnione jej znaczenie, zmienia się konstelacja odniesień. Dlatego wszystko może znaczyć cokolwiek. Każdy jest samotny, mimo że żyje w tłumie.
Zadomowiłem się w labiryncie i prowadzę dziennik tego poplątanego życia, chociaż nie wiem po co.
ANDRZEJ BEDNARCZYK
Artysta i dydaktyk. Profesor dr hab. sztuk plastycznych, pracuje na Akademii Sztuk Pięknych
w Krakowie, współzałożyciel zespołu „Platforma Badań Artystycznych”, którego celem jest łączenie sztuk pięknych z nauką. Pełnił funkcję redaktora naczelnego periodyku „Zeszyty Malarstwa ASP”. Członek Stowarzyszenia Międzynarodowe Teriennale Grafiki w Krakowie oraz Związku Literatów Polskich. Stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP oraz Pollock-Krasner Foundation w Nowym Jorku. Uprawia sztukę transmedialną. Jego prace były prezentowane na ponad pięćdziesięciu wystawach indywidualnych i ponad dwustu wystawach zbiorowych w dwudziestu dziewięciu krajach i znajdują się w zbiorach: The Library of Congress, Waszyngton; British Library, Londyn; Biblioteka Jagiellońska, Kraków; Narodni Galerie, Praga; SMTG, Kraków; Art & Business Club, Poznań; Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko; Muzeum Sztuki Książki, Łódź; Musashino Art University Museum & Library, Tokio; Oxygen – Biennial Foundation, Gyor (Węgry); Kolekcja Medzinarodne Bienale Drevorez a Drevoryt, Statna Galeria, Bańska Bystrzyca (Słowacja); Biblioteka Stanford University (USA); The Polish Museum of America, Chicago; Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław; Kulczyk Foundation Collection, Poznań; Kolekcja Fundacji Signum, Poznań, Centrum Kultury i Sztuki w Koninie oraz w zbiorach prywatnych. Stale współpracuje z ABC Gallery w Poznaniu. Autor tekstów o sztuce, między innymi: Aspekty przestrzenności, według Św. Tomasza z Akwinu: interpretacja artystyczna, w: Idee i myśliciele – filozofia współczesna a tradycja; Twórczość jako: pytanie, odpowiadanie, porządkowanie, w: Proces twórczy – teoretyczne aspekty eksperymentu estetycznego; The schape of graphic art, w: Imprint 2010 journal of the current state of printmaking; Nie ma żadnego usprawiedliwienia dla braku doskonałości, w: Zeszyty Naukowo-Artystyczne.
WERNISAŻ WYSTAWY: czwartek 13 lutego 2020 roku, godzina 19:00
SPOTKANIE AUTORSKIE: czwartek 13 lutego 2020 roku, godzina 20:00
FINISAŻ WYSTAWY: 13-14 marca 2020 roku
Prace Andrzeja Bednarczyka z cyklu "Dziennik Minotaura 2020" w przestrzeni miejskiej znajdują się w następujących punktach:
3 słupy miejskie
- rogatka
- pl. Kilińskiego obok LO Asnyka
- Złoty Róg
3 billboardy miejskie:
- ul. Podmiejska
- al.Wojska Polskiego / Poznańska
- ul. Łódzka
32 przystanki autobusowe:
- Łódzka Warszawska 01
- Łódzka OSRiR 04
- Łódzka Tyniec 08
- Kołobrzeska /Okrąglicka
- Leśna 02
- Częstochowska WSK 14
- Częstochowska Szkoła 10
- Częstochowska Inkubator 03
- Częstochowska Teatr 01
- Bankowa 01
- Ułańska 02
- Legionów Handlowa 04
- Legionów Polna 02
- Górnośląska Galeria Amber 05
- Podmiejska Rondo 01
- Wyszyńskiego Arena 06
- Armii Krajowej 01
- Serbinowska 09
- Poznańska Szpital 03
- Poznańska Galeria 10
- Poznańska Kampus PWSZ
- Tuwima POM 04
- Bażancia PUK
- 3-go Maja 02
- Parczewskiego
- pl. Kilińskiego / fontanna
- Nowy Rynek
- Kaliniec
- Złoty Róg
- Szopena obok II LO
- Wyszyńskiego Pętla
4 okna Galerii Tarasina oraz najważniejsze: wnętrze Galerii dostępne dla widzów od 13 lutego 2020 roku.
Opr. MIK, fot. org.
Napisz komentarz
Komentarze