Nieprzypadkowo stroimy drzewko iglaste. Wiecznie zielone było dla naszych przodków symbolem życia – w przypadku świąt narodzonego właśnie Jezusa. Także wieszane na choince ozdoby mają swoje znaczenie. Mają nas chronić i dawać dobrobyt.
Jeszcze w wieku XVI choinka była traktowana przez Kościół jako symbol typowo pogański, ale tak silnie zakorzeniony w kulturze końcówki roku obrzędowego, że został przez Kościół przejęty, a drzewko potraktowane jako to, które ma charakter koła życia, czegoś co trwa wiecznie. I dlatego się przyjęła. - Do Polski choinka dotarła mniej więcej w połowie XVII wieku, ale nie była przyjęta z jakąś przyjemnością i otwartością. Dlatego, że Polacy z przyczyn historycznych nie mieli zaufania do Niemców, skąd przyszła. Minęło dużo czasu zanim na stałe wtopiła się w obyczajowość świąt - wyjaśnia Wojciech Zjawiony, etnograf Muzeum Okręgowego Ziemi Kaliskiej. - Więc nawet gdybyśmy się cofnęli do lat 50. XX wieku to jeszcze we wschodniej części Polski symbolem tej zielonej gałązki była tzw. podłaźniczka, czyli kawałek iglastej gałęzi wieszanej pod sufitem i ozdabianej suszonymi owocami, kolorowym papierem, bibułą, orzechami. I ta podłaźniczka była takim bardzo charakterystycznym polskim elementem, ale teraz choinka delikatnie wypchnęła ten symbol z zachodu na wschód kraju i jak wiemy choinka jest symbolem powszechnym.
Pozostałością podłaźniczek są stroiki, których może częściej stawiamy na stole, ale zdarzają się też wieszane pod sufitem. Z innych roślin, które goszczą w naszych domach w święta można wymienić poinsecję zwaną gwiazdą betlejemską. Przypomina ona gwiazdę, która prowadziła do Betlejem Trzech Króli.
Wśród bożonarodzeniowych ozdób zagościła też jemioła. Jej wieszanie - szczególnie w drzwiach - to zwyczaj z krajów anglosaskich.
AW, fot. pixabay.com
Napisz komentarz
Komentarze