O śmierci generała poinformowało w mediach społecznościowych Muzeum Powstania Warszawskiego
Urodził się w Browkach koło Kijowa w polskiej rodzinie szlacheckiej, pieczętującej się herbem Ostoja, mieszkającej na obszarze Ukrainy od XVI w. Po wybuchu rewolucji październikowej, pod koniec 1918 Ścibor-Rylscy opuścili majątek i przenieśli się, najpierw do Białej Cerkwi, później do Kijowa. Dwa lata poźniej, wobec nasilającej się wojny polsko-bolszewickiej, zamieszkali w Polsce, na Lubelszczyźnie. Ojciec został dyrektorem i zarządcą tzw. klucza zwierzynieckiego, jednego z największych majątków ziemskich w II Rzeczypospolitej.
Młody Zbigniew początkowo uczył się w domu rodzinnym pod okiem nauczycieli zatrudnianych przez rodziców. Później uczęszczał do Realnego Gimnazjum Męskiego im. Jana Zamoyskiego w Zamościu oraz Gimnazjum im. Sułkowskich w Rydzynie. W 1935 jego matka przeniosła się do Kalisza, gdzie w Państwowym Gimnazjum im. T. Kościuszki (dzisiejsze II LO) ukończył VII i VIII klasę. Tutaj też, w maju 1937, zdał maturę.
Postanowił zostać żołnierzem zawodowym, dlatego wyjechał z Kalisza do Poznania, gdzie po miesiącu przeszkolenia złożył przysięgę wojskową. Dostał się do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Grupie Technicznej w Warszawie. Ukończenie studiów uniemożliwił mu wybuch II wojny światowej.
Po wybuchu wojny zyskał stopień podporucznika. Brał udział w walkach z Niemcami pod Łęczną. Niedługo po tym podjął próbę przedarcia się do Rumunii, ale we wsi Krzywda dostał się do niewoli niemieckiej. W okupowanej Warszawie działał razem ze Związkiem Walki Zbrojnej, jako "Motyl" walczył w Armii Krajowej na Wołyniu przeciwko UPA.
W Powstaniu Warszawskim Zbigniew Ścibor-Rylski dowodził kompanią "Motyl", należącą do batalionu "Czata 49". Razem z kompanią przebijał się z Woli na Stare Miasto, później do Śródmieścia, Górny Czerniaków i na Mokotów. Brał też udział w nieudanym desancie na Plac Bankowy. Za zasługi został awansowany do stopnia kapitana, odznaczono go też Krzyżem Virtuti Militari.
Po wojnie Ścibor-Rylski zerwał z działalnością konspiracyjną, ale, będąc świadomym represji, jakie spotykają działaczy Polskiego Państwa Podziemnego, przez wiele lat nie ujawniał swojego życiorysu. W PRL pracował m.in. w Zjednoczonych Zakładach Gospodarczych INCO.
Od 1990 r. Ścibor-Rylski pełnił funkcję prezesa Związku Powstańców Warszawskich, był także jednym z inicjatorów Muzeum Powstania Warszawskiego. W latach 2004-2014 był sekretarzem Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari.
W 2012 r. prokurator IPN oskarżył Ścibor-Rylskiego o współpracę ze służbami komunistycznymi. Generał temu nie zaprzeczał, twierdził, że był wtyką w bezpiece. Jego wersję potwierdził wiceprezes Związku Powstańców Warszawskich Zbigniew Galperyn.
Generał Zbigniew Ścibor-Rylski marł 3 sierpnia br. w wieku 101 lat.
MIK, źródło: Wikipedia, fot. screen z Facebooka - Muzeum Powstania Warszawskiego
Napisz komentarz
Komentarze