Warszosław Kmita zadebiutował na deskach teatru 22 listopada 1969 roku. Występował w: Teatrze Ziemi Łódzkiej (1969-1970), Teatrze im. St. Jaracza w Olsztynie (1970-1971), Teatrze Polskim w Bydgoszczy (1971-77 i 2000), Teatrze Polskim w Szczecinie (1977-1980), Teatrze Powszechnym w Radomiu (1980-1983), Teatrze Rozmaitości w Warszawie (1984-1987), Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu (1987-1999).
Przez lata pracował w Studium Animatorów Kultury w Kaliszu. Zajęcia prowadził w sposób niezwykły. Jego praktyka teatralna i filmowa oraz radość i entuzjazm, który wypływał z Jego charakteru, sprawiały, że cieszył się wielkim szacunkiem – słuchaczy oraz nas – nauczycieli Studium.
Dzięki wielu rozmowom i praktycznej pracy, uczestnicy jego zajęć, rozumieli istotę pracy aktora, artysty. Jego otwartość, niezwykłe klasyczne i czyste spojrzenie na pracę aktora na scenie, sprawiały, że Jego wychowankowie dzisiaj znajdują się we właściwym miejscu zawodowym i nierzadko kontynuują Jego filozofię pracy aktora.
Wspaniały dowcip i ciepło, które miał w sobie Warszosław, powodowały, że każdy z Jego rozmówców otwierał się przed tym znakomitym Wykładowcą. Chociaż nie był tytularnym Profesorem, każdy w Studium Go tak tytułował. Jego zrozumienie literatury klasycznej i interpretacja tekstów scenicznych prowadziły zawsze do zrozumienia wagi ich znaczenia.
Kultura, zrozumienie, miłość i dowcip – to pierwsze, co można powiedzieć o Warszosławie Kmicie. Potrafił budować, bo potrafił zrozumieć i porozmawiać o wszystkim. Był mentorem, który równoważył zło i dobro. Zło, które może przydarzyć się każdemu z nas i dobro, które... zło przezwycięża.
Napisz komentarz
Komentarze